Tahammülsüzler Yurdu

Bir zamanlar şehirler arası otobüslerde sigara içilir ve koltukların arkasında bulunan küllükte söndürülürdü.  Sigara içen yolcular gömlek ceplerinden maltepe paketlerini çıkarırlar ve baş parmağıyla paketin dibine vurur, çıkan sigarayı yanında oturan kişiye ikram ederdi. Yollar uzundu ve mola verecek yerler olmazdı bir çok yolda. Ve muhabbetsiz yolculuk çekilmezdi.  Böyle yolculuklarda sigara içmeyen insanların durumdan gayet memnun tavırlarına aldanmak mümkündü. Halbuki onlar da muhakkak rahatsız oluyorlardı sigara dumanından. Peki neden ses çıkarmıyorlardı?
Şimdi otobüs ya da minübüslere bindiğinizde cam kenarına oturmuş sıra sıra insan görebiliyorsunuz. Kimse cam kenarına bayılmıyor. Otobüs konserve gibi olduğunda yer ayırt etmeden otururlar. İnsanlar birbirinden çekiniyor. Herkesin gözünde hırsız- gaspçı- sapık görünmeniz mümkün. Yaşlılara ve çocuklu olanlara yer vermeme konusundan hiç bahsetmiyorum. Biz de o insanlara tahammül edemiyoruz.
Hepimizde bir tahammül edememe sorunu var. Sevmediğimiz şarkıları bile dinlemek bile sinirlendiriyor. Okul kantininde müzik kutusunun fişini çekenler bile görmüştüm. Sokakta yürürken, sigara içen birinin dumanı hafifçe üzerine geldiğinde adamın arkasından demediği kalmayan insanlar görebilirsiniz. Bu insanların ölmesini, kanser olmasını ve çile çekmesini çok isteyen insanlar görebilirsiniz.
Ne oldu da biz bu kadar tahammülsüz bir millete dönüştük. Sigara sadece bir örnek. bir çok konuda böyleyiz. Tüm insanlar bizi rahatsız eden özelliklerinden arınmakla yükümlü mü olmalıdır? Hoşgörü dersleri mi verilmeli okullarda?
Ben çok küfrediyorum böyle insanlara.