..::SON::..Belki en baştan anlatmak lazım, ama ile başlayan cümleler gelişme bölümünde olsa da..
Ama başını ben çektim bu acının, ortasını da, sonunu..!
'Son' mutlu biten filmlerin karanlık ekranına yazılan üç beyaz harf.. Filmler neden mutlu sonla biter şimdi farkettim bunu sanırım. Son ancak mutlulukta var sanki. Sanki mutsuzluk son nefese kadar götürür bizi kucağında... Devire devire geçerken yılları, diye düşünürken bakmadık ardımıza. Oysa ki devire devire değil geçen yıllar. Ne varsa ardımızda kalan dimdik ayakta. Biz devrile devrile giderken bakmadık yârin gözlerinden başka bir yana... Sandık ki gökyüzü, kandık ki deniz, yandık ki ateş, söndük ki kül.. Yani sonu yok be.. Yok çaresi.. "Sevmez olaydım"lar da kurtarmaz ki şimdi. derinden bir of çekip, sevmez olaydım desem, boş odanın duvarına çarpar sesim.
Yine de eskisinden daha iyiyim. Birdaha seni göremeyeceğimin garantisi ömür boyu, bende bıraktığın tamiri mümkün olmayan hasar gibi... Ömür boyu..
Ne ki ömrümüzün boyu.. Sen, de altmış, ben inat edeyim yetmiş, sen derdime dert kat, elli sene... Neresinden bakarsak bakalım Takdir-i İlahi... Bakalım daha ne kadar özlerim seni...
Eskiden ne güzel yazardım. Şimdi ne başı ne ortası ne sonu belli yazdıklarımın. Ne yazacağımı bilmeden yazıyorum bu gece..
Unutmuşum
yazmayı,
yazmayı,
Benim aklıma gözlerin geldi bu gece be... Ne saçmaladım ki yine.. uyuyunca unuturum nasılsa...SON..(1 Mart 2011)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder